به گزارش تجسمی آنلاین، سلف پرتره در قرن ۱۵ توسط آلبرشت دورر نقاش آلمانی به عنوان موضوعی جدید پا به عرصه ی هنر گذشت. باوجود اینکه در قرن ۱۵ شاهد آثاری با موضوع سلف پرتره هستیم اما این ژانر از هنر با عنوان سلف پرتره در سال ۱۸۲۱ در لغت نامه آکسفورد و در سال ۱۹۲۸ با عنوان اتوپرتره در لغت نامه لیتی روبرت ثبت شد و پس از آن سلف پرتره در عرصه هنر آوازه اش بیشتر به گوش هنرمندان و مخاطبان رسید تا آن که از قرن ۱۹ به بعد مورد توجه و استقبال بیشتری قرار گرفت.
همچنین برگردان واژه سلف پرتره با عنوان خودنگاره کمتر از ۲ دهه است که در لغت نامه زبان فارسی ثبت و شناخته شده که پیش از این از عبارت " چهره نقاش کشیده شده توسط خود او " برای چنین آثاری استفاده می شده.
آنچه که باید به آن اشاره کرد تمایز آثار پرتره و آثار سلف پرتره است. " پرتره " تصویری است که از شخص دیگری توسط هنرمند و نوع دیدگاه بصری اش کشیده شده اما " سلف پرتره " تصویری است که هنرمند از واقعیت وجودی خودش یا آنچه که می خواهد از خودش را به مخاطبان ارائه دهد به نمایش در می آورد.
در واقع سلف پرتره صرفا انعکاسی از چهره ی هنرمند نیست بلکه هنرمند با این روش به بیان شخصیت، هویت، حالات روحی، عواطف و احساسات، آرزوها و حتی کیفیت های روحانی و اهریمنی شخصیت خود و در واقع بهتر است اینگونه بگوییم که به بیان دوره ای از زندگی خود می پردازد. همین خصلت ها و ویژگی هاست که آثار سلف پرتره را منحصر به فرد جلوه می دهد، چرا که نه تنها به دلیل ارزش های هنری، فرهنگی و تاریخی اهمیت دارد بلکه از این لحاظ دارای اهمیت و ارزش است که نشان دهنده نوع دیدگاه هنرمند در دوره ای خاصی از زندگی اش نسبت به وجود فردی خودش است.